Netti MTB Enduro

Inmiddels ben ik al weer even terug in Canberra, na een zeer relaxe tijd in Nederland. Terug gelijk weer met het serieuze werk aan de slag, maar gelukkig ook tijd om te genieten. De laatste paar weken begint het hier echt een beetje voorjaar te worden met lekkere aangename temperaturen. Het is nog niet de hele dag korte broeken weer, maar we hebben al een paar dagen gehad dat het zo op de middag zo’n ding helemaal niet verkeerd was.

Nu de temperatuur een beetje bij trekt is het train ook weer wat aangenamer geworden. Tijd om de beentje weer eens te laten bewegen. Afgelopen weekend stond de eerst echte wedstrijd op het programma, de Netti MTB Enduro waar ik mee deed aan de “Angry Docter” over 100km. Een echte killer van een wedstrijd naar wat schijnt. In het hoogt profiel was geen stukje vlak terug te vinden. Het besluit om mee te doen kwam een beetje onverwachts, nog geen week voor de start, mijn conditie was nog erg matig en een echte duurtraining had ik heel lang niet meer gedaan.

Vrijdag en Zaterdag mijn fiets na lang tijd weer eens helemaal in orde gemaakt en Zaterdag middag met de auto richting Mogo waar de start van de Netti MTB zou plaats vinden. Mogo ligt hier op iets meer dan anderhalf uur rijden vandaan bijna aan de kust. Om Ainsley (een goede vriendin van Anneke) even een break te geven was haar dochtertje Tahlia met ons mee.
Na het inschrijven, tent op zetten, eten koken en slapen, want de volgende dag moesten we weer vroeg op, de start was namelijk al om 7uur. ’s Morgens aan het vertrek was het fris, maar eenmaal bezig heb je daar geen last meer van. De eerste paar klimmetjes gingen eigenlijk beter dan verwacht. Ik kon de echte snelle mannen nog wel bij houden, maar na een paar klimmetjes ging het gas er bij die mannen echt op en ging ik lekker verder in mijn eigen tempo. Zo reed ik de eerst 50 km samen met Adrian Lefman, die ik al kenden van mijn eerste wedstrijd in Australië en waar ik het gevecht om de derde plek toen van won. Het eerste stuk bestond uit veel korte steile klimmetjes met lang snelle smalle afdalingen. Erg gaaf moet ik zeggen.
Na de eerste 50km kwamen weer terug bij start finish om daar aan de laatste 50km te beginnen. We dachten net voor transitie dat we verkeerd waren gereden omdat er markeringen ontbraken. Terug gekeerd naar de laatst markering, bleek dat we niets gemist hadden maar dat de organisatie even zuinig met markering was geweest. Dat koste dus bijna 10min en zo kond twee achter bijvers bij ons aan sluiten.

Tijdens het begin van de tweede lus bleken Ik en Denis van Mill de sterkere van de vier en reden zo weg bij de andere. Deze Denis heb ik een tijdje terug ook al eens ontmoet bij een race en is/was ook Nederlander. Hij woont alleen al van af zijn tweede jaar in Australië, maar spreekt nog wel een paar woordjes Nederlands.
Bij kilometer 70 ging het bij mij allemaal even krakken, de klimmen in dit twee deel waren namelijk langer en veel steiler dan het eerste deel. Deze 50 km parcours gingen dwars door een Australisch oerbos, erg gaaf, maar er kon bijna geen toeschouwer of assistentie bij komen om dat er bijna geen paden zijn. Bij 75km was er gelukkig een goede verzorgingspost en ik heb daar dus even goed gebruik van gemaakt. Daarna was het kilometers aftellen. Ondanks de zwaarte van het parcours haalde we toch nog een gemiddelde van 20km/h. Mijn hardslag meter weigerde en mijn kilometer teller ook. Maar met 20km/h doe je 15 minuten over 5 kilometer. Dus kon ik fijntjes aftellen.
Gelukkig lach het hoogste punt ongeveer bij 80km dus was de laatste 20 veel naar beneden. Na 4:54 uur was ik dan eindelijk terug in Mogo, ik werd toch nog 6de en daar bij was het allemaal een succes.

Mijn volgende wedstrijd wordt 10km hardlopen, weer eens iets ander. Maar nu eerst een lang weekend naar Melbourne.

Regen

Misschien is het nieuws ook bij jullie aangekomen. Maar naast storm en overstromingen regent het ook al een paar weken met regelmaat in Australië, tenminste aan de oost kant. Een beetje verlichting na vele droge jaren. Het regent alleen nog niet genoeg om de water restrictie stage 4 tegen te houden die er volgende maand aan zit te komen. Naast regen en natte voeten zoals nu schijnt de zon ook nog regelmatig. Afgelopen weekend eens heerlijk een paar uur op de fiets gezeten in de zon.

Ook was het vorige week Queen’s Birthday wat betekende een lang weekend. Dus samen met Anneke in de auto weg uit de kou van Canberra en naar de kust. Zaterdag hadden we de hele dag regen maar toen we aan het einde van de dag de eerste haring van de tent in de grond staken hield het op met regen. De volgende dag was het super weer, niet van zwembroek aan en neem maar lekker een duik. Maar ongeveer 18 graden en een lekker zonnetje. Geen gehaast en even niet denken aan studie of werk maar gewoon genieten.


Afgelopen week heb ik eindelijk en nieuwe oude radiator voor mijn auto gevonden. De gene die er in zat was namelijk lek en ik had hem de hele tijd bij gevuld met water. Niet echt handig nu het hier al een paar keer heel flink heeft gevroren. Het weekend de oude er maar uit getrokken en de nieuwe er ingezet. Anneke heeft meegeholpen, nu weet ze dus precies hoe dat allemaal werkt en kan ik mijn auto met een gerust hard buiten laten staan.



Groet uit een nat Australië.

Winter in Canberra

Het lijkt er nu echt op dat de lekkere dagen met milde temperaturen voorbij zijn. Overdag is het erg lekker als de zon er is en die is er gelukkig erg veel. Maar ‘s avonds met zonsondergang koelt het heel snel af en ‘s nachts zakt het kwik richting de nul of er zelfs onder. De huizen hier zijn niet echt bestand tegen de kou maar gelukkig hebben we in mijn huiskamer een lekker gaskachel, maar als ik naar bed ga zie ik dat ik uitadem in de vorm van condens en is de temperatuur daar ongeveer gelijk als buiten. Drie dekens zijn dus wel fijn.

Naast veel studeren probeer ik mijn conditie ook weer een beetje op pijl te krijgen en heb dus besloten maar weer wat meer tijd vrij te maken om op mijn fiets te zitten en te trainen. Afgelopen zondag maar weer eens een wedstrijdje gereden. Het eerste uur was ik niet vooruit te branden maar daarna kwam mijn diesel wel een beetje opgang. Toch nog 4de geworden.

Afgelopen weekend was rondom Canberra ook de "Rally of Canberra". En aangezien ik nog nooit een rally van dichtbij had meegemaakt deze gelegenheid toch maar even aangegrepen. Rally’s zijn hier niet zo als in europa “voor het volk” dus moet je dik betalen om wat van de actie te zien en elders ben je niet welkom. Anneke en ik hebben het er toch maar op gewaagd en ergens een achteraf weg in gefietst om toch nog iets te zien. We werden natuurlijk wel gesnapt door een marshal op een motor die gelukkig vriendelijk was en ons niet terug wilde sturen. Zo konden we dus toch nog vanaf een heuvel de Rally goed zien. Men die gasten gaan hard!

Foto’s Trip

Het is inmiddels al een hele tijd geleden dat Frank weer terug is gevlogen naar Nederland. Maar hier dan toch nog een link naar een heleboel foto’s van onze Road Trip. Met beginpunt in Canberra richting
Wilsons Promontory via Melbourne,vervolgens naar the Great Ocean Road. Vandaar richting Grampians en daarna naar Flinders Range via Mildura. Vanaf Flinders Range een heel stuk dwars door no-mans land en door naar de Blue Mountains via Broken Hill en weer terug naar Canberra.

Daarna was het weer even wennen om aan de slag te gaan met mijn studie. Maar daar zit ik momenteel weer helemaal in.

Frank en mijn auto

Hoi allemaal, ik ben weer terug van mijn trip door Australie met Frank. Ik kan alleen maar zeggen, wat is dit land groot!

De week voor dat Frank kwam heb ik een auto gekocht om een beetje in rond te crossen. Frank kwam zaterdag de 14 de vroeg aan in Sydney, wat betekende dat ik nog vroeger op moest. Het is ongeveer drie uur rijden naar Sydney van af hier, voor Australische begrippen om de hoek dus. Om 3.30 uur in de auto en het gas er op. Stond ik in de aankomst hal een beetje duf te wacht op Frank, zie ik een enorme vent aan komen lopen. Ik dacht nog bij mezelf, Jezus wat is die kerel groot. Terwijl hij langs loopt zie ik dat er klein tanig dametje achter hem aan loopt met een pinopet op haar hoofd en een tatoe in haar nek. Ik denk die ken ik, verrek dat is Pink. Wel grappig om te zien, geen pers geen mensen die drie dik voor de deur staan om een handtekening helemaal niets. Je zag een paar mensen even kijken en ze was weer verdwenen.
Daarna kwam Frankie boy. Gelijk maar met dat jong de stad in gereden en een kop koffie gedronken en een goed ontbijt in de haven. Daarna nog even langs de opera en ’s middags even lekker chillen op het strand en weer terug naar Canberra. Zondag nog wat spullen klaar maken voor onze reis om Maandag te vertrekken.

Ik zal hier over later meer schrijven en foto’s plaatsen. Hier alvast een voorproefje, Frank en mijn auto na 500 km onverharde weg dwars door the outback.

Gr Dirk

Mijn ouders Down Under

Zo na een paar drukke weken op de unie en een bezoek van mijn ouders aan Australië en Canberra, nu weer even wat tijd voor mijn blog.

21 Maart kwamen mijn ouders aan in Sydney om een kijkje te nemen in dit gekke verre land waar bosbranden deel uit maken van het dagelijkse leven, beesten ergens gaandeweg in de evolutie besloten hebben zich niet voor te plaatsen met vier ledenmaten, maar rond hoppen op hun achter potten met hun kroos lekker warm op de buik en waar zoogdieren eieren leggen. Ik kan zo nog heel wat kantjes door gaan en boeken mee vullen, maar dat zal ik aan de experts over laten. Een ding is wel zeker nu ik langzaamaan steeds meer van dit land zie, dit continent moet al heel lang geïsoleerd zijn van de andere continenten, daar hoef je geen expert voor te zijn.

Maar ja, even een stapje terug na deze zijsprong. Het bezoek van mijn ouders aan Australië begon met een paar daagjes Sydney, die kans greep ik dus aan om ze daar op te zoeken. Woensdag aan het einde van de dag met de bus naar Sydney, eigenlijk wel heel makkelijk van uit Canberra. Je stapt hier 5 minuten lopen vandaan op en drie uur later sta je midden in Sydney. Mijn ouders waren die morgen al aangekomen en kwamen mij halen van de bus. Een heel druk programma om van alles te zien hebben we maar gelaten. Het was met namen heel gezellig en we hebben veel rond gelopen. Met als hoogte punt toch wel een opera van Mozart in het Opera House. Nu ik het Opera House al een paar keer van dichtbij gezien heb wordt het al een beetje gewoontjes. Maar dat is het eigenlijk niet, het is echt een heel bijzonder gebouw.

Na een paardagjes acclimatiseren in Sydney, hadden we voor het weekend een huisje aan de kust bij Jervis Bay. Een groot deel van Jervis Bay is nationaal park en staat bekend om zijn witte stranden en wit dat zijn ze! Het huisje lag aan de rand van Vincentia in een bosrijke omgeving en vijf minuten lopen naar het strand. Mijn ouders hadden een auto gehuurd in Sydney waarmee we naar Jervis Bay zijn getuft, Anneke kwam van de andere kant, uit Canberra, naar het huisje. Nadat we wat dorstige muggen in het huisje hadden vermoord werd er op een traditionele manier vlees klaar gemaakt op de barbecue. Ieder huis in Australië heeft een degelijke barbecue, die komt zegmaar met de inboedel, zo niet dan halveert volgens mij de waarde van je huis.

Zaterdag morgen als eerst een lekkere duik in het water op het strand. Daarna ontbijt en maar weer lekker naar het strand. ’s Middags gingen we voor een wandeling, maar half weg sloeg het weer om, regen, ja dat kan hier ook nog. Zondag zijn we eerst op schildpaden jacht geweest, de enige die we vonden was dood. ’s Middags een poging gedaan om dolfijnen te zien, maar dat mislukte ook. Maar het was een mooie tocht op een bootje langs alle witte stranden. Zondag avond waren we terug in Canberra. Ik had die maandag twee volle dagen met presentaties en besprekingen over het project waar ik deel van uit maak. Dus kon ik jammer genoeg geen tijd maken om mijn ouders Canberra te laten zien. Daarna hebben mijn ouders nog een ruime week wat gereisd door Australië. Vorige week waren ze weer terug in Canberra en hebben we nog twee leuke dagen met elkaar door gebracht voor ze terug moesten naar Sydney om vervolgens weer terug te vliegen naar Nederland.

Deze week moet ik op de unie nog even een verslag af schrijven. Zaterdag komt Frank namelijk aan in Sydney en heb ik twee weken vrij genomen van de unie om wat te reizen door Australië.

Wordt vervolgt…

Gr Dirk

PS Gekleurde blokje is voor nieuwsgierige mensen!!

Trainingsweekend met de Tridents

Zo, het vreemde weer van eind Februari hebben we ook weer overleeft. Gelukkig bleef het bij een flinke hagelbui en nog wat ander flinke buien. Dat laatste kon Canberra wel gebruiken, het is nu helemaal groen. Eens iets anders dan geel gras.

Afgelopen weekend had Canberra een lang weekend vanwege Canberra day. Van dit lange weekend werd door de triatlon club van Anneke gebruik gemaakt voor een lang trainingsweekend aan de voet van the Australian Alps in Jindabyne van de gelijknamige film. Na dat ik vorig week Anneke over had gehaald het trainingsweekend te gaan doen, liet ze me geen keus en moest ik ook voor de bijl. Ik als roadie zoals die triatleten fietsers noemen omdat we niet kunnen lopen of zwemmen en alleen maar op de fiets zitten of wel “mietjes”, mee met dit zooitje ongeregeld. Vrijdag aan het einde van de dag richting Jindabyne en Zaterdag morgen een easy take-off met een fiets training van 110km. Het weer was een beetje Hollands, bewolkt en miezer, maar dat mocht de pret niet drukken. Om 8u vertrokken we met zijn allen van Jindabyne naar Dalgety waar de minder sterke fietsers mochten keren voor de terugweg en de sneller fietsers door moesten naar Berridale voor dat ze mochten omkeren voor de terug weg. Ik zat in het voorste groepje en was dus de sjaak. Ondanks de regen was het een super mooie toch, lege wegen en een heel mooi landschap. Op de terug weg stond er een vervelende wind tegen en moesten we de befaamde Dalgety hill trotseren. De eerste tweehonderd meter van deze klim lag toch zeker rond de 15 tot 20%, daarna ging de klim lekker verder met minder steile stukken en steilere stukken van tussen de 10 en 15%. Een lekker bultje dus. ’s Middags was er voor de bikkels nog een lake swim van minimaal 30min. Lekker met je voetjes door de modder waarna je pas van het koude water kon genieten, ik dus mooi niet.

Vanwege het weer van Zaterdag, werd er besloten om Zondag vroeg van start te gaan. Zondag om 7u op de fiets richting Charlotte pass, een van de hoogste bergpassen van Australië vlak bij het hoogste puntje in Australië Mt Kosciuszko. Het was nog wel fris zo vroeg maar de lucht was strak blauw. De klim naar boven was lang maar indruk wekkend, samen met Thomo en Jesse waar ik de dag daar voor ook al samen mee had gefietst kwamen we als eerste boven. Ben de coach was boven met zijn auto met hardloop kleding voor iedereen. Na de klim omhoog moest er gelopen worden door de mannen en vrouwen triatleten. 21 km over een berg pass op plus minus 2000m hoogte. Ik heb nog even gewacht tot Anneke boven was en aangemoedigd voor het loopstuk en ben toen zelf maar voor een wandeling gegaan. Daarna weer de 43km die we omhoog hadden gefietst naar beneden. Helaas was niet alles naar benden en moesten we toch nog een paar vervelende klimmetjes omhoog fietsen. Beneden in Jindabyne vond ik dat ik nog niet genoeg had gedaan en maakt nog een extra loop. Na de extra loop was ik wel gaar en had ik het helemaal gehad. ’s Middags lekker relax bij het hotel gebleven en ’s avonds met de hele club eten een gezellig zooitje.

Maandag morgen kwamen we uit bed om ons klaar te maken voor de laatste fiets rit van ruim 90 km naar Eucumbene Dam. Maar de regen kwam met bakken uit de hemel. De rit naar Eucumbene Dam ging dus niet meer door, maar er werd korter gefietst over een alternatieve route. De eerste 10 minuten waren wel nat, daarna maakte het niet meer uit. Alles was toch nat! Na ruim anderhalve uur weer terug in het hotel en een wel verdiende warme douche. De auto weer inpakken en nog even een kop koffie drinken bij de bakker met een groepje tridents.

Woensdag vertrek ik naar Sydney, waar mijn ouders Woensdag morgen aankomen. Wederom een heel leuk vooruit zicht.

Gr Dirk